امروز رفته بودم کلاس یوگا... شانس من همه ی کسایی که اومده بودن خانومای مسن و داغون... یکی دستش ارتروز داره نمی تونه تکون بده... یکی کمر درد داره... یکی شوهرش رفته زن گرفته... یکی افتادگی مثانه داره ... خلاصه نزدیک بود بود هر (نمسته) همگی باهم یبشینیم یه فصل گریه کنیم ... بعد این مربی ما از مثبت اندیشی و یامانیاما  صحبت می کنه... هر دفعه که می گفت حالا چشماتون رو ببندین و به اثر تمرین فکر کنین من به چیزای دیگه فکر میکردم... خرم سلطان می رفت چنارمیومد... اوشین می رفت سنبل خان میومد... مگه تونستم یه لحظه تمرکز کنم.... اینطوریم که فایده نداره...

داشتم از یه بلوار خلوت و خشک بی آب و علف وسط ظهر گرما با سرعت رد می شدم و اهنگ هوس از شهرام شکوهی رو گوش می کردم که یه پروانه ی نارجی رنگ از جلوم  رد شد... قشنگ بود... خیلی وقت بود که یه دونه از اینا ندیده بودم... یادم میاد بندرعباس زیاد بود... یاد عطر گل یاس کوچه ی خونمون افتادم.... اهنگه خیلی بهم چسبید....

امشب ساعت 10.5 داشتم از جایی برمیگشتم خونه.... به خاطر بازی فوتبال همه جا شلوغ شده بود و همینطور هر 5 قدمی نیروی انتظامی ایستاده بودن...  چند تا از خیابونارو بسته بودن که مسیر من هم درست همون جا بود... هیچکسی رو نمی گذاشتن رد بشه.... سعی کردم  از یه راه دیگه برم ولی یه جا که دور برگردون بود نمی تونستم از جای دیگه ای برم....  راهنما زدم و رفتم طرفشون... یه سرباز با تردید بهم نگاه کرد و برگشت طرف مافوقش ببینه اون چی میگه که دیدم با دستش اشاره کرد اشکالی نداره بیا رد شو... منم آروم دور زدم.. همین که داشتم می رفتم صداشونو شنیدم  که با هم می گفتن: عجب تیکه ای بودا....

اولین واکنشم عصبانیت بود... خجالت نمی کشن... مثلا اینا مسئول حفظ امنیت ما هستن اونوقت خودشون اینقدر چشم هیزی می کنن... ولی یه جورایی ته ته ته دلم خوشحال شدم... چون این نشون میده که هنوزم جوونم و خیلی زشت و پیر نشدم.... خوب از وقتی وارد 29 سالگی شدم دیگه حس می کنم دارم توی سرازیری زندگی میوفتم...  جنبه ی مثبت تیکه ای که بهم انداختن این بود... ولی کلا از این قشر آدما همچین انتظاری نداری....

مامان تمام مدت راه می رفت غصه می خورد..منو نگاه می کرد.. واسم غذا درست می کرد... اب پرتقال می گرفت... قرصامو سر موقع میاورد.... ولی من به حال خودم بود... روز ۳ عید بود.... رفته بودیم بیرون شهر... مامان رفت پیاده روی که به خاطر فکر و خیال زیاد پاش پیچ حورد و افتاد زمین... کبود شد و ورم کرد.. با داداشی بردیمش درمونگاه... دکتر گفت تا یه هفته اصلا نباید راه بری... خیلی دلم سوخت وقتی مامان رو تو اون وضعیت دیدم... همه ی اینا به خاطر من بود... اینقدرخودخواه بودم که همش به خودم فکر می کردم... اونو ندیده بودم که جلوی چشمم داره داغون می شه... یهو تصمیم گرفتم که همه ی این فکرارو بزارم کنار و به بقیه برسم... خونه که برگشتیم با وجود کمردردی که داشتم دیگه نذاشتم مامان دست به هیچی بزنه... می خندیدم.. حرف می زدمو بهش می رسیدم.. یهو متوجه شدم جو خونه عوض شده... همه از خوشحالی من شادن... همه تازه داشتن بهار رو احساس می کردن... من واسه ی همشون مهم بودم...

تنها خوش شانسی ای که  توی این موضوع اوردیم تعطیلات عید بود که تونستیم با همسرم بریم مسافرت و همه ی اون ناراحتیا و غصه هارو بریزیم دور... جنگل عباس آباد بهشهر که زیباترین نقطه ی دنیاست.. آتیشی که توی ساحل بابلسر درست کردیم... اکبرجوجه ی خوشمزه ی گلوگاه... و چشمای معصوم و زیبای مادرم که موقع برگشتن با دیدن من شاد شد...

این عید واسه ی من به معنای واقعی شروعی دوباره بود... من دوباره به این دنیا برگشتم.....